nOiSeS oFF!: qUe RuÍnA dE fUnCiÓn!

A película deste trimestre final de curso está baseada nunha obra de teatro e trátase do xénero da comedia (completando así os xéneros de terror e drama da 1º e 2º trimestre do curso respectivamente). A obra titúlase Noisses off que se traduciu por Que ruína de función! en castelán (que malas traducións se fan ás veces das películas en castelán, en fin).

O film é unha peli que trata sobre unha representación teatral (ben, uns actores e actrices que están preparando unha obra cómica) e está feita como se fose en certo modo teatro, xa que ten tres partes que serían como os tres actos dunha comedia teatral. As 3 partes serían:

1) ensaio da obra o día antes da estrea pero, como pasa moitas veces, aínda está moi verde a obra; a actriz principal olvídase do prato de sardiñas co que ten que saír á escena, algún actor non aparece, rompen cousas, o director desespérase...

2) A obra estréase pero uns empezan a discutir con outros e mentres se escoita parte do "primeiro acto" o que vemos realmente pasa detrás do escenario, sen falar, con toda a compañía que está desquiciada porque uns se senten traizoados polos outros.

3) A obra chega a Nova York e o director pensa que van destrozar a obra, a crítica machacarao, non volverá dirixir e... curiosamente, a obra triunfa, todo sae mal pero ben ou ben pero mal pero a xente non se dá de conta e os problemas entre a compañía comezan a arranxarse.

As 3 partes están ben interrelacionadas entre si e os detalles dun "acto" teñen que ver co seguinte. Así prodúcense unha sucesión interminable de portas que se abren e pechan,  pelexas dentro e fóra do escenario, entre bambolinas e ata no patio de butacas ata que saen, case sen querer, as envexas, os romances e a humanidade dun grupo de personaxes que ao final son bastante solidadrios entre si.

 Destacan actores que ademais na década de 1980 foran moi famosos en Estados Unidos: Carol Burnett, John Ritter, Michael Caine ou un irrecoñecible Christopher Reeve (Superman). As actuacións son moi boas e cribles, facendo que todo cadre perfectamente nesta obra: o aproveitado, a parviña, os "desaparecidos", o borracho, o despistado, en fin, un cadro variado e variable que agocha ao mesmo tempo moita tenrura no medio de tanta debilidade humana. 

Conclusión: hai que vela, ou lela, ou o que se queira, pero se tendes un pouco de paciencia pasaredes un divertido anaco de tempo con esta película baseada na obra teatral de Michael Frayn.

Club de Lectura "As Portadas"

vALORACIÓN dE Libros eN Lingua gALEGA

No club de lectura fixemos unha puntuación de obras que lemos ao longo deste anos no centro. A nota que lle damos ten en conta o interese que xerou en nós a súa lectura, é dicir, baseámonos en que tiña un argumento interesante e estaba contado de forma amena de xeito que a trama nos enganchou. Non valoramos se son obras mestras da literatura, senón se son obras que nos gustaron.

As obras que avaliamos foron propostas polo Departamento de Lingua Galega e o Equipo de Dinamización da Lingua Galega xa que son obras que se recomendan ler ao longo da ESO.

O libro que mellor valoración tivo foi un do primeiro ciclo:

Tonecho de Rebordechao


Eis a puntuación dos libros que valoramos.

1º CICLO DE ESO

	NOTA
Tonecho de Rebordechao	9,66
A filla do ladrón de bicicletas	8,66
A casa da luz	7
O pazo baleiro	7,25
Cartas de inverno	7,66
Cando petan na porta pola noite	6
Pel de lobo	8,25
Os Megatoxos	9,12

2º CICLO DE ESO

	NOTA
Unha estrela no vento	9
O último traballo do Señor Luna	8,87
Morning Star	9
O achado do castro	8
Dragal. A herdanza do dragón	8,4
A cabeza de Medusa	8
Diario dun xove maniático	7,37
As cousas claras	7,5
Ollos de auga	9
Resistencia	9,5

Recomendacións do club de lectura

Este mes fixemos unhas adquisicións para a biblioteca do centro de libros diversos en galego para dotar un pouco mellor os andeis de obras recomendables. As obras que compramos foron:

pARA O 2º cICLO dE ESO



pARA o 1º cICLO

 

pOESÍA

Os "autores" de O lapis do carpinteiro

Novela

---Manuel Rivas Barros, nado no barrio coruñés de Montealto o 26 de outubro de 1957, é un escritor, poeta, ensaísta e xornalista galego. Así mesmo, dende o 31 de xullo de 2009 é académico da RAG^[1].   Manolo Rivas comezou a súa carreira como xornalista moi novo, aos 15 anos, como meritorio no El Ideal Gallego. Estudou Ciencias da Información en Madrid. Os seus primeiros artigos remóntanse á década dos anos 70.

Algunhas das súas obras foron adaptadas ao cine, entre elas A lingua das bolboretas dirixida por José Luis Cuerda e O lapis do carpinteiro, dirixida por Antón Reixa que foi seleccionada para presentarse nos premios Goya da Academia Española do Cine.

A vixésimo cuarta edición de O lapis do carpinteiro, a novela máis vendida de Manuel Rivas,  sitúa o seu número de exemplares vendidos en 80.000, unha cifra verdadeiramente relevante para a edición en lingua galega.

Film
---Antón Rodríguez Reixa, nado en Vigo o 17 de abril de 1957, é un dos maiores representantes da cultura galega, desde a poesía nos anos 70, até o movemento bravú, do que se considera precursor.

En 1998, estréase na TVG, baixo a dirección de Reixa, Mareas vivas, unha serie ambientada na Galicia mariñeira actual que bateu récords de audiencia na canle autonómica.

Un ano máis tarde, e con parte do equipo de Mareas vivas, Antón funda Portozás Visión. O proxecto máis ambicioso da produtora é a adaptación ao cine da novela de Manuel Rivas O lapis do carpinteiro. Esta vez, Reixa atrévese coa dirección de longametraxes.

Anton Reixa dirixiu esta longametraxe  que se  publicou en 1998 con Luis Tosar, Tristán Ulloa e Maria Adánez como actores principais. Esta longametraxe tivo certo éxitoe gañou varios premios Mestre Mateo.

A novela

Título: O lapis do carpinteiro

Autor: Manuel Rivas

Editorial: Xerais

Ano de publicación: 1998

O lapis do carpinteiro é unha historia de amor en tempos da Guerra Civil española (1936-1939).

O libro aborda a historia dun grande amor entre Marisa Mallo e o médico  Daniel Da Barca. Fronte a eles a conxelante mirada dun home chamado Herbal, o garda da cadea na que está o doutor.

O “lapis do carpinteiro” é o testemuño dunha traxedia curativa e unha loita contra o esquecemento que demostra o poder do amor.

Herbal é o personaxe máis interesante da obra: ten envexa, celos e admiración ao mesmo tempo por un home ao que despreza e respecta ao mesmo tempo.

O Doutor da Barca é un home íntegro, forte nunha situación difícil, valente, que intenta protexer a súa amada mesmo dicíndolle que o olvide debido á situación na que está, xa que ve que ten un pé no outro mundo; ao final non gañan a guerra os seus ideais pero a nivel persoal consegue quedar co seu amor.

Marisa Mallo é un personaxe interesante que non se resigna a quedar coa vida máis fácil senón que loita polo que quere, o seu amor, aínda que estea no cárcere.

A obra está baseada en feitos reais e aínda que moitos dos feitos que se contan son ficticios parte do argumento é real o que lle engade un maior valor, se cabe, á obra.

No apartado negativo poderiamos poñer a caracterización do doutor da Barca que é un pouco plano, xa que é sempre perfecto, íntegro, bo, seguro, alegre, etc, pero en xeral a obra resulta entretida e lévanos á sempre difícil época da guerra.

O film

Título: O lapis do carpinteiro

Director: Antón Reixa

Intérpretes: Tristán Ulloa, María Adánez, Luis Tosar

Ano de estrea: 2003

Argumento: Herbal, un vello que está tomando algo, cóntalle unha historia de cando era novo a unha moza que acaba de deixar que marche un seu cliente de traxe branco; sempre leva un lapis de carpinteiro que o acompaña dende o ano en que España se partiu en dous.

 Lembra Herbal cando era Garda Civil e como vixiou ao doutor Daniel da Barca e a súa moza antes do alzamento militar de 1936.  Herbal, invisible aos ollos da parella, convértese na súa sombra, fascinado polos coñecementos de Daniel, a beleza de Marisa e o amor de ambos os dous. Pronto empeza a mesturar o odio coa paixón, a admiración cos celos e a obriga coa obsesión.

Ao comezar a guerra, Daniel é encarcerado polas súas ideas, pero non é un recluso calquera; a súa cultura, a súa imaxinación e o seu compromiso fano popular entre os seus compañeiros e convérteno en centro de atención para os gardiáns. Xa no cárcere de Santiago de Compostela, en plena Guerra Civil (1936-1939), un pintor debuxa o Pórtico da Gloria cun lapis de carpinteiro, reflectindo os rostros e a desesperación dos seus compañeiros de presidio, incluído o doutor da Barca. O gardián Herbal obsérvao todo e cando levan ao debuxante para matalo, queda co lapis.

A partir desta escena,  destaca unha historia onde o amor entre o médico republicano Daniel da Barca e Marisa Mallo logra gañar á desesperación. Dende fóra, Marisa loita contra a intolerancia do seu pai, un reaccionario oportunista que lle quere impoñer un marido militar, pero Marisa resiste e intenta desesperadamente que o seu noivo recupere a liberdade.

Herbal, que na casa sofre sen rebelarse ante os maltratos que a súa irmá recibe dun marido violento e egoísta, odia a integridade do doutor e envexa o amor que lle ten Marisa mais ás veces, como sen querer, protéxeo.

Ao final da historia gaña o amor dos namorados aínda que perdan os ideais do doutor a guerra. Cando volve ao presente, Herbal sae do club e chega o final... a visita do home de traxe branco da historia que contara o pintor que debuxaba cun lapis de carpinteiro

Premios: A película baseada no libro, dirixida por Antón Reixa e protagonizada por Tristán  Ulloa, María Adánez, e Luis Tosar foi estreada en 2003 e seleccionada para presentarse nos Premios Goya, da Academia Española do Cine. A Película foi gañadora do Premio Mestre Mateo á mellor longometraxe, e algúns dos seus protagonistas como Luis Tosar e María Pujalte  recibiron os Premios Mestre Mateo 2003 á mellor interpretación masculina e á mellor actriz de reparto. Destaca a interpretación de Luis Tosar, que interpreta ao garda civil Herbal.

O lapis do carpinteiro

A obra artística que vimos baixo unha dobre perspectiva (a literaria e a cinematográfica) neste segundo trimestre foi O lapis do carpinteiro:

1) A novela pertence a Manolo Rivas, autor galego e que escribe basicamente a súa obra no noso idioma e que logo é traducida a outras linguas, entre elas o castelán.

2) O film baseado na novela é de Antón Reixa, director galego que destacou noutros campos artísticos como o musical e o literario.

Na película participaron actores e actrices galegos, como Luis Tosar, e outros foráneos; con todo, en liñas xerais as interpretacións son bastante boas, destacando as do mencionado Tosar e as dos protagonistas