29 de febreiro de 2016

Poemas de amor e desamor de Rosalía

Este mes de febreiro foi o do Amor, tamén chamado Cupido na mitoloxía romana, e foi tamén o mes de unha das mellores poetas do mundo: Rosalía de Castro. Para complementar o traballo do EDLG e o Departamento de Galego, desde o club de lectura quixemos facer unha escolma de pomas seus, especialmente de amor e desamor.

Son moitos os poemas de Rosalía pero escollemos máis de unha ducia que penduramos por diversos espazos do centro, especialmente polas escaleiras de 3º e 4º de ESO. Os textos seleccionados despois da lectura do club foron os seguintes:

Cantares Gallegos
"Nasín cando as prantas nasen"
"Cantan os galos pra o día"
"Quíxente tanto meniña"
"Santo Antonio bendito"
"Pasa río, pasa río"
"Mais ao que ben quixo un día"
"Queridiña dos meus ollos"

Follas novas
"A un batido, outro batido"
"Cando era tempo d'inverno"
"Bos amores"
"Amores cativos"
"Un verdadeiro amor é grande e santo"
"Sen niño"
"Tecín soia a miña tea"

16 de febreiro de 2016

Febreiro: Rosalía e Amor

Este mes de febreiro vén cargado de poesía: é o mes de Rosalía e din que é o mes do amor. Os refráns de vello xa o dicían:

"Pola candeloria casan os paxariños e maila galiñola"

Case coincidindo con esta festa que celebraba a purificación a través do lume e a fertilidade, a igrexa institucionalizou o 2 de febreiro como festa santa e o 14 de febreiro cristianizou ao clásico Cupido como San Valentín. Hoxe non deixa de ser máis que unha festa consumista para ver se picamos e lle regalamos algo ás parellas...

...pero nós imos xuntar todo e agasallar algo menos materialista... POESÍA.

Sabendo que é o mes de Rosalía (o Día 24 de febreiro é a data que a AELG institucionalizou como Día de Rosalía, conmemorando o seu nacemento), estamos a relela buscando os seus poemas amorosos. Compilamos os que máis nos gustan e imos a ofrecérllelo
s en minilibriños para o todo centro...






29 de xaneiro de 2016

Lecturas de ESO sobre a Paz

O club de ESO preparou unha escolma de poemas relacionados co Día da Paz e da Non Violencia. A metade dos poemas estaban en galego e a outra metade en castelán: Celso Emilio Ferreiro, Bertold Bretch, Gloria Fuertes, Rafael Alberti e Miguel Hernández foron as persoas escritoras que escollemos para esta data.

Os poemas que lemos trataban sobre a irracionalidade de botar bombas, sobre a necesidade de irmandarse os pobos, sobre o desexo cotián de levarse ben e criticábase aos políticos e estados poderosos que asoballan aos demais mediante a violencia e o sometemento.

As lecturas fixéronse a 4ª hora (12.40-13.30) para toda a ESO, pasando os grupos desde 1º a 4º, tras ver a exposición de xoguetes e enredos do século XX e tras colocar a man no mural co símbolo hippie da Paz. O club de lectura completou os actos coa lectura de poemas e a dramatización do libro Orellas de bolboreta

Lectura dramatizada do club de ESO: Orellas de bolboreta


O club de ESO fixo unha pequena adapatación do libro Orellas de bolboreta para a súa lectura no Día Escolar da Paz e da Non Violencia.

Os insultos, a discriminación e parcialmente o chamado agora "bulling" están presentes nesta marabillosa obra destinada ao público infantil pero que actualizamos para dirixirnos a adolescentes.

Ademais, Mara, a protagonista, responde con intelixencia, bo humor e un sorriso aos que pretenden ferila e dá así unha lección de autoestima a todos aqueles e aquelas que non saben respectar a diversidade.

Esperamos que esta lección sirva para concienciar contra o acoso e para dar unha visión positiva da diferenza como compoñente humano.

Obra de 5º e 6º para o Día da Paz: Mahatma Gandhi, a historia (creación propia)

En 6º de Primaria quixemos preparar unha pequena montaxe sobre a vida e morte do famoso Premio Nobel da Paz Mahatma Gandhi.
MAHATMA GANDHI
PERSONAXES:
-MAHATMA GANDHI: NAYARA
-KASTURBA(muller de M.G): ALEXIA
-INDHIRA (filla de M.G): ÁNGELES
-ASASINO 1: BLANCA
-ASESINO 2: NEREA
-RANDI (amigo de M.G): ALEJANDRA

-ESCENA 1-
ALEXIA-Descansa un pouco que xa levas un bo rato escribindo
NAYARA-Tranquila muller, que só me queda un anaco pequeno
ALEXIA-E logo, Randi, non quedaras con el as cinco?
NAYARA-Por eso teño que acabar rápido, así que non molestes
ALEXIA-Tranquilo, non fai falta que te poñas así
NAYARA-Muller, é que contigo non hai ninguén que
poida traballar
ALEXIA-Pois deixa, que xa me vou
-ESCENA 2-
NAYARA-Eu xa me vou, que me é hora
ALEXIA-Ben, pois ata despois

-ESCENA 3-
(Mahatma vai onda Randi)
ALEJANDRA-Boas tardes
NAYARA-Boas tardes, e perdoa polo retraso
ALEJANDRA-Non pasa nada, e dime, xa tes o libro?
NAYARA-Sí, aquí tes
ALEJANDRA-Pois cando estean listos tráioche un
NAYARA-Vale, pois ata mañá
ALEJANDRA-Ata mañá

-ESCENA 4-
(Mentres, na gorida dos asasinos)
BLANCA-Xa están cargadas as pistolas
NEREA-Ben, pois agora só nos queda saber a que hora e día vai a ir a buscar súa filla
BLANCA-Eu seino, fano por turnos os luns,os mércores e os venres a nai,e o resto dos días el
NEREA-Pois imos preparar o que nos queda
BLANCA-Pois imos

-ESCENA 5-
(Mahatma chega a casa)
NAYARA-Xa estou aquí
ÁNGELES-Ola papa
ALEXIA-Ola,que tal?
NAYARA-Moi ben,pero eu vou para a cama que estou moi cansado
ÁNGELES-Papa, acórdate de que mañá tesme que ir a buscar as tres e media e nos as catro
NAYARA-Vale
(Mahatma vaise pa cama)
ALEXIA-Nena vaite para a cama,que eu tamén vou
ÁNGELES-Vale, xa vou

-ESCENA 6-
NEREA-Xa está todo feito?
BLANCA-Sí,só nos queda esperar ata mañá
NEREA-Pero,seguro que cargaches as pistolas?
BLANCA-Si seguro
NEREA-Pois imos revisar todo
BLANCA-Pois imos
-ESCENA 7-
NAYARA-Eu vou buscar a nena
ALEXIA-Ben, pero non tardes moito
NAYARA-Vale

-ESCENA 8-
(Mahatma chega ao colexio)
NEREA-Estás listo?
BLANCA-SÍ, mira aí esta
NEREA-Veña sae xa
(Agora matan a Mahatma)

-ESCENA 9-
(Arrastran o cadáver ata un descampado)
BLANCA-E agora que facemos
NEREA-Pois deixámolo aquí
BLANCA-Pois imos para a furgoneta
(Os asasinos montan na furgoneta e marchan)

-ESCENA 10-
(Mentres na escola)
ÁNGELES-Vou saír, que meu pai está tardando moito
(Mentres na casa)
ALEXIA-Vou saír que estan tardando moito
ÁNGELES-E este sangue que fai aquí?
ALEXIA-E este sangue que fai aquí?
(As duas fundense nun abrazo)
ÁNGELES-Ola mama
ALEXIA-Ola filla,e teu pai?
ÁNGELES-Non o sei,non me veu a buscar
ALEXIA-Pois imos buscalo que estou moi preocupada,ti por alí e eu por aquí
(Enton saen em busca de Mahatma)
ÁNGELES-Aaaaaaaaaaaaaaaaa...........Mama
ALEXIA-Que pasou?E quen é ese home?
ÁNGELES-É papa,e que facemos?
ALEXIA-Pois enterralo,pero imos pa casa e ves un poucoa tele para que te despejes
(van para a casa)
ALEJANDRA-ULTIMA HORA,acábase de encontrar o cadáver de Mahatma Gandhi nun descampado, por causas descoñecidas. Informámoslles de máis detalles na proxima conexión
-ESCENA 11-
(no enterro, entra Randi)
ALEJANDRA-O meu sentido pésame
ALEXIA-Foi unha morte inesperada
(Agora quedanse un pouco así)


Esta obra está baseada, libremente, na historia de Mahatma Gandhi, que foi asasinado o 30 de xaneiro de 1948, e por eso declarouse o 30 de xaneiro o día internacional da paz.
(Esta obra foi creada polas integrantes do club de lectura de primaria,nenas de 6º)

Obra do Día da Paz de 5º de Primaria: "Desfacendo as falcatruadas"


A obra que preparamos no club de lectura de 5º é de elaboración propia a partir das nosas achegas, debates e comentarios sobre o "mal" que se lle pode ocasionar aos demais. No día a día debemos comportarnos de forma honesta e equilibrada, a paz e a non violencia comeza polas cousas máis pequenas.


Personaxes: Alumna-actriz:

Keiti (nena traste): Lucía Méndez
Sara (nena boa): Mariña
Noemi (nai): Uxía
Maena (dependenta de tenda de animais): Lucía F
Raquel (dependenta de roupa): Lorena

Desfacendo as falcatruadas

Escena 1
Sara: Deberías ser máis amable coas persoas
Keiti: que va é mais divertido facer trasnadas
Maena: vou facer un recado (a tendeira sae)
Keiti: (ve saír á tendeira Maena e diríxise á súa amiga Sara) Ven (solta os cans da tendeira)
Sara: Eh! pero que fas? iso está mal feito
Keiti: que va! É moi divertido
(Diríxense cara a tenda de Raquel)
Keiti: ven (corta unha camiseta da tenda de Raquel)
Sara: Eh! pero que fas? Iso está mal feito
Raquel: Eh! volvede aquí!
(As nenas marchan correndo; Keiti, cóllelle o libro á súa amiga)
Sara: pero que fas? Ese é o meu libro (Keiti marcha para a casa )
 Maena: (Volve a tendeira e non atopa os cans) Os meus cans non están! (chama por teléfono á outra tendeira) Sabes o que me pasou, soltáronme os cans e non os atopo. A ti cortáronche unha camiseta? Podemos quedar despois, creo que sei quen foi.

Escena 2
Maena: Sabes o que me pasou, non. Hoxe á mañá unha rapaza soltoume os cans
Raquel : A min, unha rapaza cortoume unha camiseta da tenda
Maena: Temos que facer algo
Raquel: Eu vina marchar coa amiga
Maena : Iremos falar coa nai
Raquel: Vale, vai ti primeiro, despois irei eu

 Escena 3
Maena: (toc toc)
Noemi:  Pase, adiante. Que lle trae a vostede por aquí?
Maena: Pois, mira; é que a túa filla, onte pola tarde soltoume os cans.
Noemi: Estás segura de que foi a miña filla?
Maena: Si, non hai dúbida, eu vina nas cámaras de seguridade. Era rubia, cunha coleta longa
Noemi: Ben, sorpréndesme un pouco, pero mañá pola mañá falerei con ela
(Vaise Maena)

Escena 4
Raquel: (toc toc)
Noemi:  Pase, adiante. Que lle trae a vostede por aquí?
Raquel: Pois, mira; é que a túa filla, onte pola tarde, curtoume unha camiseta da tenda
Noemi: Sorpréndesme un pouco pero voute crer porque xa me vou a outra tendeira avisarme con algo parecido. Pola mañá falarei con ela.
(Vaise Raquel)
 (Noemi e a filla póñense a durmir. Entra Sara, que lle canta unha nana mentres lle rouba a pulseira á amiga e marcha)

Escena 5
Noemi: (érguese e vai onda a filla) Esperta, filla, que xa é hora de levantarse e teño que contarche unha cousa.
Keiti: Que queres, mamá?
Noemi: Onte pola noite díxome un paxariño que te portaras mal. É iso verdade?
Keiti: Non, eu son moi boa, pórtome moi ben.
Noemi: Pois a verdade é que non mo dixo só un paxariño, dixéronmo dous. Estás segura de que te portaches ben?
Keiti: Vale, tés razón,
Noemi: Pois deberás ir axudar ás tendeiras e pedirlles perdón polo que fixeches
Keiti: Vale, pero antes téñolle que devolver un libro que lle roubei á miña amiga
Noemi: Pero como puideches facer iso, se é a túa mellor amiga?
Keiti: É que eu quería lelo
Noemi: (berrándolle) Pois pídeselle por favor se cho deixa, pero non se colle sen permiso.
Keiti: Vale. (vai á habitación) Mamá, fáltame a pulseira.
Noemi: Estache ben, así sentirás o mesmo que esas persoas ás que molestaches
Keiti: De acordo


Escena 6
Keiti: (toc toc)
Sara: Pase
Keiti: Ola Sara, tráioche o libro que che collín onte sen permiso. Perdoa, non o debín facer.
Sara: Non pasa nada. Eu tamén teño algo para ti. (Dálle a pulseira)
Keiti: A miña pulseira! Collérasme ti! Grazas
Sara: Era para que te deses de conta do que molesta que che collan as cousas.
Keiti: Agora xa o sei. Teño que ir ao mercado reparar o mal que fixen onte. Vés comigo?
Sara: Vale.

Escena 7
Keiti: (chegan á tenda de Maena) Ola! Víñalle pedir desculpas polo que fixen onte. Fun eu quen soltou os cans e quería axudarlle a buscalos hoxe.
Maena: Moi ben. Agora estás actuando ben. Se os atopades dareivos unha pequena recompensa
(keiti e Sara recollen os cans)
Keiti: Aquí están
Maena: Falta o cachorro
(Traen o cachorro)
Keiti: Mire, xa o atopei
Maena: Perfecto. Por axudarme con isto vouvos dar unha propina.
Keiti e Sara: Grazas.
Keiti: Agora voulle comprar unha camiseta á outra tendeira con este diñeiro
Sara: Toma o meu tamén.
(Van á tenda de Raquel)
Keiti: Ola! Onte rompínlle unha camiseta e quería pedirlle desculpas. Mire, tráiolle unha nova
Raquel: Grazas rapaciñas. Así é como se hai que comportar.
(marchan Keiti e Sara)


Escena 8
Sara: E agora como te sentes?
Keiti: Moi ben. Estou contenta porque todo se arranxase.
Sara: E agora que facemos?
keiti: Podemos ir xogar ao parque
Sara: Si, podémonos divertir sen molestar aos demais
Keiti: Desde logo.
Sara Pois adiante.

(Marchan correndo e saen todas as actrices ao escenario para dicir: "Esta obra realizouna o club de lectura de 5º de Primaria para o Día da Paz")

Obra de 6º de Primaria para o Día da Paz: As raíñas e o ouro roubado


En 6º de Primaria realizamos unha obra para o Día Escolar da Paz e da Non Violencia sobre o reparto de recursos económicos e como facer para que haxa un mellor entendemento entre os pobos. Tamén se incide nos discursos de boas relacións que os adultos lle inculcan aos nenos e como deseguido os olvidan para enfrontar os seus problemas cando tamén os deberían aplicar para resolver os seus conflitos.

Trátase dunha sinxela obra de creación propia (está pensada para o público de infantil e primeiros cursos de primaria) pero que achega numerosos valores para o entendemento.


As raiñas e o ouro roubado

Personaxes: Actrices

Raíña 1: Antía
Princesa 1: Andrea
Raíña 2: Lorena
Princesa 2: Isa
Garda 1: Lucía
Garda 2: Paula

Andrea- Píllame
Isa -Non podo
Antía- Andrea non abuses
Andrea- Síntoo mamá
Lorena- Isa a merenda
Antia –Ti tamén Andrea
Isa, Andrea- Dacordo
                                                                              (comen)
Isa- Mmmm… Que rico.
Lorena -Isa acaba xa que temos que marchar.
Andrea- Non que quero xogar un pouco máis
Antía- Andrea se ten que marchar ten que marchar
Lorena- Sintoo pero temos que marchar, xa a traerei outro dia
Isa,Andrea- Joo…
Lorena – Bueno marchamos
Antía,Andrea- Chao ata outro dia.
                                                               (chega a noite)
Lorena – Non podo deixar que me escoiten.
Lucía, Paula -Non podes pasar!!
Lorena- Veño departe da raíña Antía
Lucía- Sentímolo pase
Lorena- (aparte) Insensatos jajaja…
                                                               (rouba o ouro)
Lorena- Xa o teño, agora son mais rica jajajaja…. (marcha)
(pola mañá, Antía e Andrea van á cova)
Antía- Fáltame o ouro isto é indignante. Vamos Andrea a buscar a “rouba ouro”.
Andrea- Quen é esa?
Antía- Aínda non o sei. Gardas vistes algo a noite?
Paula- Si vimos a unha muller que dixo que viña da túa parte e deixámola pasar.
Antía- E como era.
Lucía- Era a mesma raíña que veu onte coa súa rapaciña.
Antía – Xa sei, é Lorena.
Andrea – Ben!!! A xunto Isa.
Antía – Algo así, filla. Vamos gardas.
(diríxense ao pazo veciño)
Lorena- Que sorpresa non vos esperaba.
Antía - Non te fagas a inocente. Roubaches todo o ouro da cova.
Lorena- Pero que dis. Eu non fun.
Antía- Ai non! déixame ver o ouro.
Lorena- Non teño por que, déixame en paz.
Antía- Non te vou deixar. Ou devolves o ouro ou faremos unha guerra.
Lorena- Non fai falla poñerse así muller.
Antía- Como non, roubáchesme o ouro.
Lorena- Oíches que a metade do ouro estaba nas miñas terras.
Andrea- Deixade de pelexar!!!
Isa- Vos ensinástesnos a compartir, agora tendes que facelo vós.
Lorena- As rapazas teñen razón.Se compartimos o ouro xa non haberá máis guerras.
Antía- De acordo. Vamos para a casa.
Andrea,Isa- Ben xa son de novo amigas!!!
Lucía- E dende este mesmo instante nomeouse aquel día…

                                                                              O DIA DA PAZ.